روايه رجل ج٢

………………………………………………………………..

ويجى يوم العزومه الكل كان متجمع والكل مبسوط وبيتكلم وبيضحك ماعدا لاما وماجد اللى كان حاسس ان لاما فيها حاجه غلط
هيثم بقى كان واكل الجو زى العاده بكلامه وهزاره عنده قدره غريبه لجذب الناس ليه لاما كانت بتبصله وهى قرفانه منه وسرحانه وبتكلم نفسها
” انت ازاى كده … ازاى بتعرف تلون نفسك كده …ازاى بتحبب الناس فيك وفى شخصيتك وانت اصلا زباله …. انا الوحيده اللى عارفه حقيقتكم عارفه قد ايه انت تعبان بتتلون بالف لون لحد متسم فرستك ”
“هتفضلى ساكته لحد امتى يا لاما هتسيبى اهلك يتخدعو فيه زيك هتسيبى ندى تبقى ضحيه من ضحاياه ”
“بس لو اتكلمت هفضح نفسى ….ليه انبش فالماضى بعد مصدقت انه بقى ماضى مش هقدر اواجهم ولا هتحمل كمهم ونظراتهم ليه …ده غير انى مش واثقه انهم هيصدقونى …ممكن يقولو انى بعمل كده عشان مش بحب ندى ”
“لاء ممكن ماجد يصدقنى لو حكتله هيصدقنى وهو اكيد هيتصرف ”
“ماجد … ماجد تانى …هشيله همى ومصايبى لحد امتى وبعدين هو سترنى ومقالشى حاجه من اللى حصلت لحد اجى دلوقتى افضحه وهو جوزى واخلى الناس تتكلم عليه وعليه … طبعا استحاله هو ميستهلشى منى كده ”
” طيب وندى … صحيح انا مش بحبها ونفسى تتجوز واخلص من غلاستها بس برده مينفعى اسابها تتعلق بالتعبان ده …ده ممكن يضحك عليها ويعمل فيها حاجه … مش بعيد عليه اى حاجه ”
” اه يادماغى انا تعبت والله تعبت … يارب ارحمنى من العذاب ده انا مستهلشى كل ده ”
ماجد قرب من لاما : مالك يا لاما … انتى تعبانه
لاما : ها ليه ….اصلى حسه بصداع ومخنوقه شويه انا هطلع اقعد فالبلكونه شويه
قامت لاما ووقفت فالبلكونه شويه وهى بتتفرج على اللى رايح واللى جاى شويه وسمعت صوت من وراها
ندى وهى بتقرب منها : مالك يا لاما وقفه لوحدك ليه
لاما اديرتلها لقتها وقفه ومعاها هيثم
لاما بخنقه : مفيش اصل الجو مخنوق اوى جواه فقولت اشم هواء نضيف هنا
هيثم بابتسامه : تصدقى عندك حق الجو هنا حلو اوى
لاما مردتشى عليه ولا حتى بصتله
ندى بغيظ : لاما على فكره هيثم بيكلمك
لاما : فعلا هو بيكلمنى انا معلشى مخدتش بالى …. انا هدخل بقى واسبكو مع بعض
هيثم : استنى … انتى مش بتحبى الناس ولا ايه
ندى : هى لاما كده بتحب الوحده وتقعد لوحديها طول عمرها
هيثم : عشان كده محاولتشى تتكلم معانا من الصبح
لاما بغيظ : اصلى مبحبش اتكلم مع اى حد غريب وخصوصا بقى لما اكون مش طايقه الحد ده من ساعة شوفته
ندى بانفعال : لاما احترمى نفسك احسن لك
هيثم : ندى ممكن تجبيلى كوباية مايه
ندى : ايه
هيثم : هتيلى مايه عاوز اشرب
ندى خرجت بغيظ وهى مش طايقه لاما
وهى طلعه قابلت ماجد
ماجد : ندى موفتيش لاما
ندى بنرفزه : ماجد خلى مراتك تحترم نفسها وتبعد عنى وعن خطيبك
ماجد : انتى هبله فى ايه ولاما مالها مال خطيبك اصلا
لاما : بتتعامل معاه وحش جدا وكمان هزقته قدامى … انا بقولك اهوه لو محترمت نفسها هزعلها
ماجد بعصبيه : ندى اسكتى احسنلك ومتنسيش انك بتتكلمى كده عن مراتى
ندى : مراتك …طيب ياريت تعلم مراتك تتكلم ازاى مع الناس عشان لو ضايقت هيثم تانى همسح بكرامتها الارض
ومشت وسابته