قضيه شرف ج1
بقلم فاطمة عيد
ميار بضيق : اه
فرحه : يااا شيخه !
( يبصولها الاتنين )
ميار : مترديش عليها عشان دى متخلفه
فرحه : يابت مش فاهمه هى اطلقت خلاص ؟!
ميار : اومال انا برغى ف ايه من الصبح !
فرحه : مخدتش بالى
( يقاطعهم دخول عبدالله )
عبدالله : رحمه تعالى عايزك
فرحه : طب ما تقول صباح الخير الاول ولا انت مبتشوفش !
عبدالله : صباح الخرا
فرحه بضحك : حبيبي تسلم
عبدالله : حصلينى ع البلكونه
ميار : احنا بنتقرطس واحنا قاعدين كده !
عبدالله : خليكى ف حالك
فرحه بضحك : حبيبي تسلم
عبدالله : ابو تقل دم امك
( يسيبهم ويخرج يروح البلكونه .. رحمه كانت لسه هتقوم تلاقى ميار وفرحه وراها )
رحمه : هينفخكوا والله
ميار : انا مالى بيكو انا رايحه اشوف ليلى اصلا
( تمشي وتسيبهم .. تبص رحمه لفرحه )
فرحه : لا انا جايه معاكى عادى
تضحك رحمه : بجحه والله
( يضحكوا ويروحوا البلكونه .. اول ما عبدالله يشوف فرحه يمسكها من لياقه التيشرت من ورا ويخرجها بره البلكونه )
فرحه وعبدالله ماسكها : ف ايه .. دا انا خايفه عليكو من خلوه الشيطان
( يضحك ويخرجها ويقفل البلكونه .. يبص لرحمه ويولع سيجاره ويقعد ع السور )
رحمه : خير !
( عبدالله يمشي ايده ع شعره من ورا بتوتر )
عبدالله بتوتر : بصي اولا متفهمنيش غلط او تحللى ع مزاجك…..
تقاطعه رحمه : انا والله لا عايزه افهمك ولا احلل .. اتنين متربوش مع بعض مليش دعوه بيهم .. بس ع الاقل احترم انك ف البيت وف وسطنا يعنى
عبدالله :ما تحترمى نفسك وانتى بتتكلمى
رحمه : هو انت احترمت نفسك عشان احترمك ؟
عبدالله : بصى يا رحمه .. انتى عارفه ان خلقى ضيق ومليش طاقه اشرح او اوضح حاجه بعملها .. فانى اوضحلك دا شىء صعب بالنسبالى .. لكن ف الاول والاخر محترم انك بنت عمى وان ميصحش تشوفينى ف وضع زى دا خصوصا انك لسه عيله صغيره
رحمه : انا عيله صغيره ! واللى كانت معاك دى ايه ؟ دى اللى كبيره اوى يعنى !!
عبدالله : مش قصدى السن .. عيله ف تفكيرك
رحمه : يا عم عيله مش عيله عيب اللى عملته دا ولا ينفع عيله تشوفك ولا واحده عاقله او فكرها ناضج تشوفك .. ف ياريت انت تعترف بغلطك دا وبدل ما انت بتبررلى موقفك .. صلح غلطك دا اولا .. ثانيا متكررهوش تانى
عبدالله يبتسم بهدوء : مش بقولك عيله ف تفكيرك .. عموما انا وضحتلك الامور بس عشان مترسميش سيناريوهات كتير وتسرحى بخيالك
