خلف الظلال ج1

رفيق : بقى معقول ابقى عارف ان ماما عندنا النهارده واروح الشغل ؟

الجده : قومى يا منى حضرى الشاى وانا حلم الاطباق ..يالا عشان ادوب الحق اروح انا اتأخرت اووى

اعترضت منى : تروحى ده ايه الساعه داخله على 11 لا يمكن طبعا ..ماتقولها يا رفيق

رفيق : مش محتاجه قواله ده بيتها وبعدين ده امر مفروغ منه هتبات يعنى هتبات

الجده : لا ماينفعش ماعملتش حسابى

رفيق بتصميم: هنده على الولاد يقفلو الباب بالترباس

منى مازحه: وهتتباس ياعنى هتتباس

تعالت ضحكاتهم الى ان سمع رفيق صوت هاتفهه فغادر مجلسهم مسرعا ليجد ان المتصل “ننح” فخرج الى الشرفه ليرد عليه

انتبهت منى الى رغبه زوجها بالانفراد بالهاتف

فقالت لامها متألمه بصوت منخفض : شوفتى ..مجرد ما تليفونه يرن ينسى الدنيا ومافيها

عارضتها امها : يابنتى ماتبقيش شكاكه على الفاضى …احنا هنا عاملين دوشه وممكن تكون مكالمه مهمه وبعدين ماهو قاعد معانا طول النهار

منى : وتفتكرى مين اللى بيتصل بيه فى وقت زى ده

الام : ان بعض الظن اثم ماتخربيش على نفسك

منى بصوت حزين : احواله مش مرياحانى اليومين دوول

قالت الام مستدركه : سالم اخباره ايه صحيح …يكونوا متخانقين مع بعض

منى بعصبيه: ابنك مالوش كبير واكيد قارفه ..ما انتى عارفاه …بس اليومين دوول على غير العاده

الام متحسره: طالع لابوه.. الله لا يسامحه ….ربنا يهديه ويصلح حاله …ولا بشوف وشه ولا بيسأل عليا ..وكل ما اكلمه يقولى يعنى انتى كنتى سألتى فيا لما اتطلقتى واتجوزتى ابو منى وسيبتينى …

منى بحسره: الله يرحمك يا بابا …لو كان عايش ماكنش حصلى اللى حصلى ده

الام : ليه يابنتى بس بتقولى كده …سالم برضه بيحبك ده مهما كان اخوكى ومعاكى جوزك دلوقتى والله جدع طيب

منى : يا ماما سالم بيكرهنى …حاطط دايما فى باله انك فضلتينى عنه لما اتطلقتى من اونكل وسيبتيهوله …وفضلتى معايا حتى بعد ما بابا مات وما اخدتهوش عندك

الام : وانا يعنى كان بكيفى… ما ابوه المفترى مارضاش يدهونى… وكنت استحاله ارجعله

ثم اشارت لها الام بالتوقف عن الحديث فقد دخل رفيق ويبدوا انه شاردا بعض الشىء فى التفكيير بأمر هام

فقالت منى : ايه خير ؟ مين اللى كان عاوزك

رفيق : ده واحد كده كنت طالب منه حاجه وجابهالى هنزل ساعه اجيبها منه واجى …مش عاوزه حاجه