رحيل ج١
جاد بمكر : انتى قولتيلى انك بتكرهينى
كادت ان تهز رأسها بالايجاب مرة اخرى ,الا انه همس فى اذنها بشوق قائلا
جاد : لوقلتى اه ..هبوسك تانى ,,فياريت تقوليها تانى
حاولت ان تمنع ابتسامه خجل اعترتها قائله له وعيناها تنسحبان من نظراته بخجل وهى تنزل يدها من حول رقبته
رحيل بصوت خافت : ممكن تعدينى
نظر اليها بابتسامة قائلا : لاء ,,بس ممكن اشيلك لاحسن توقعى
قالها وهو يحملها وهى على استحياء حتى اجلسها على الكنبه التى امامه
جلس بجوارها ,وابعد شعرها عن عيناها قائلا لها فى حنان
جاد : انتى كويسة ؟
رحيل بغضب مصطنع : اه كويسة ,انتى شايفنى ايه اودامك
ضحك ضحكة قصيرة وهو يقترب منها قائلا
جاد : شايفه واحدة كان هيغمى عليها من شوية
زمت شفتيها فى ضيق ممزوج بالخجل قائلة فى كبر : انا مكانشى هيغمى عليا ولا حاجة ,ده بس عشان مكالتش حاجة من الصبح
هب واقفا فى غضب قائلا لها : بجد ؟؟ طب ليه يارحيل .انا قلت لك الاكل عندك واى حاجة هتطلبيها رجالتى هيجيبوها لك
قالها وهو ينادى على سويلم فى غضب الا انها اوقفته قائله
رحيل : الاكل هنا ,ومحدش منع عنى حاجة
جاد : طب كلى,,,,انا مضطر امشى دلوقتى وهجى لك بكره
رحيل بلهفه : وهتسيبنى هنا لوحدى ؟
عاد اليها وعلى وجهه ابتسامه حانية قائلا :
جاد : مش هتأخر عليكى ,بس لازم ارتب شوية حاجات ,بس لو عاوزانى افضل افضل
قالها وهو يبتسم فى مكر فاشاحت وجهها عنه فى خجل قائله
رحيل : لالا ,انا كويسة
قبل جبينها قائلا لها
جاد : انا سايبة لك بره اقرب حد ليا من رجالتى ,اكتر من اخ بالنسبة لى ,هو هيقوم بكل طلباتك ,اى حاجة عاوزاها اطلبيها منه بس هو اسمه سويلم ,,ماشى
هزت رآسها بالايجاب
تركها وانصرف مغادرا ,راقبته وهو بالاسفل من نافذة المكان وهو يعطى اوامره لرجاله بإحاطة المكان ,كان مختلفا وهو مع رجاله عن الرجل الذى كان معها منذ قليل ,بملامحه الصارمة الجاده ووجهه العابث وجديته المفرطة ,اخذت تنظر اليه وهى تسأل نفسها فى حيرة عن كيفية مقاومتها لشخص مثل هذا قادر ان يحتويها بين جنباته بنظرة واحده منه ,رفع عينيه الى النافذة فرآها وتبسم لها فى خفية دون ان يلمحه احد من رجاله فإبتسمت هى الاخرى ,تابعته وهو يركب سيارته منصرفا .
اخذت تجول فى غرفتها ومشاعرها المتضاربة تض*ر*ب بها وهى تفكر فيما وصلت اليه وما ستصل اليه بزيجتها من جد ألد اعداء جدها وحبيبها التى عشقته منذ اللحظة الاولى
