روايه احببتك يا صغيرتى
فمسكه حسن وضربه.
وطبعا مخدش فى ايده غلوه لان حسن طبيعى بيمارس رياضه
وبيلعب جودوا ومستمر عليها من صغره عشان يقدر يحمى هدى
فى اى موقف.
اما باسم كان بيلعب بالبنات وبس.
واتعدل حسن على هدى وكان عايز يضربها لانها ما سمعتش كلامه
من الاول بس لقاها واقفه وايدها على بقها ودموعها مغرقه وشها
ومسنوده على الحيطه وزى المش مصدقها الحصلها.
وكانت لابسه بجامعه بنص كم.
فقلع قميصه ولبسهولها وقفل اول ذرارين وقلع التيشرت بتاعه ولفه
على دماغها زى طقيه ومسك ايدها وخدها وركبها عربيته وروحوا.
ودخلوا فى هدوء عشان محدش يحس بيهم.
واول ما طلعوا فوق هو دخل اوضته وقفل الباب.وهيا كملت ودخلت
اوضتها ومسكت صوره حسن العلى الكوميدينوا وحضنتها وفضلت
تبكى وانهارت على الارض.وبتحمد ربنا انه بعتلها حسن فى الوقت
المناسب.
اما حسن كان عماله يخبط فى كل حته فى الاوضه وعلى الحيطان
ومدايق عشان اول مره يقبل انها تبات بره البيت؛ومدايق منها انها
اصرت تبات مع انها عارفه انه هيبقا مدايق بس برضوا اصرت.
وكان نفسه يمسكها يضربها كل ما يفكر كان ممكن يحصلها ايه لو هو
ما كنش هناك وحس انه فيه نار بتغلى فى جسمه وهينفجر.
فخرج وراحلها اوضتها وفتح الباب من غير ما يخبط لقاها على الارض
حاضنه صورته وبتعيط.
فصعبت عليه فراح قعد زيها على الارض وضهره على السرير من غير
ما يتكلم بس بيبص عليها.
فهيا اتعدلت ليه وقالت:هو ينفع يا حسن تاخدنى فى حضنك.
عايزه اطمن؛عايزه احس بالامان.
فشدها لحضنه؛وهيا انهارت من جديد.
واتمسكت بيه اكتر وهيا لافه اديها حواليه.فقالت بصوت متقطع:
حسن…انا……انا بحبك قوى يا حسن…… والله غصب عنى احنا كنا
سهرانين فوق انا ووصال.ونزلت اشرب مهنش عليا اصحى حد من
الشغالين؛ وقلت اكيد تعبوا من التوضيب والتنفيض والحفله وتجهيزها
ومصدقوا استريحوا.
فنزلت اشرب تحت وانا بشرب لقيت باسم بيحط ايده علي كتفى؛
وبيقول: ايه ده احنا جابولنا مزه فى بيتنا.
فاتعدلت واول ما شافنى قال:هدى انتى عندنا امال فين حسن؟
انا سبته وكنت هاطلع عشان مش لابسه حجاب وكنت بالبجامه
؛ورديت وانا خارجه وقلت:حسن فى البيت.
واول ما خرجت من المطبخ لقيته مسك ايدى.
وقال:يعنى حسن اداكى افراج .. انا مش مصدق احنا لازم نحتفل.
وجه يقرب منى فضربته بالقلم على وشه.
وهو كان واقف قدام السلم فمكنش ينفع ارجع عند وصال.ولقيت باب
