روايه احببتك يا صغيرتى
لحسن.
وقربت منه وحاولت انى ابتسم وقلت:حسن انا سالت الدكتور عنك
وهو طمنى وان شاء الله كله هيبقا كويس.
فابتسم بسخريه وماردش.وبعدها بثوانى بصلى فجه وقال:وانتى ايه
البيخليكى تقفى معاه وتتكلمى وقالك ايه وقلتيله ايه؟
فاستغربت النبره البيكلمنى بيها وقلت:فى ايه يا حسن انا بس
سالته عن حالتك وهو شرحالى واستاذن ومشى.
فبصلى شويه وقال:هو بابا فين؟
فقلت اكيد حالا جايين هما بيجوا الصبح قبل ما عمو بيروح الشغل.
وفعلا بعد دقايق جه عمو وطنط وماما وفرحوا انه خلاص خففوا
المنومات والموهدائات ليه وفاق.وقضينا اليوم معاه بس كان دايما
سرحان ومش بيركز معانا.
وبالليل قال لعمى:بابا خد هدى معاك وكان غلط من الاول انك
تسمحلها تبات هنا.
فقال عمى:يا حسن هيا الكانت مصره تفضل معاك وقالت انا مش
ممكن اروح من غير حسن.
فقال:وهيا كل التقوله لازم يتنفذ يعنى.
وبصلى وقال:ولا انتى عجبك موضوع بياتك بره البيت واتعودتى عليه
خلاص؟
ففهمت انه بيفكرنى باليوم الاصريت ابات فيه عند وصال وانه انتهى
بالكان عايز يعمله باسم فيا لولا وجود حسن فى نفس اللحظه.
فقربت منه وقلت :يا حسن انا مش هاسيبك ولا هروح الا لما تقوم
بالسلامه
ونروح سوا انت ممكن تحتاجنى فى اى وقت.
بس هو زعقلى وقال:انتى فاكره انى خلاص بقيت عاجز
وماليش كلمه عليكى؛
عارفه لو ما مشتيش انا هامسح بيكى بلاط المستشفى هنا ومش
عايز اشوف وشك تانى لغايه لما اخرج ولو جدعه يا هدى اعملى غير
البقوله وربنا وحده عارف انا ممكن اعمل فيكى ايه.
وقطع كلامه لما قال عمو:خلاص يا حسن اهدى عشان الزعل وحش
عشانك وهدى هتروح وانا هافضل معاك.
فقال حسن:بابا انا مش صغير عشان حد يفضل معايا ولو احتجت
حاجه هرن الجرس والممرضين يجوا فى اى وقت ولو سمحت خدهم
وروحوا.
وكلهم سلموا عليه وخرجوا؛وانا كنت ماسكه دموعى بالعافيه وقربت
وقلتله:مش عايز منى حاجه يا حسن؟
فبص الناحيه التانيه وقال:مع السلامه وياريت القلته يتنفذ؟
انا ما قدرتش ارد لانى حسيت انى مخنوقه قوى ودموعى نزلت
وخرجت وراهم وطول الطريق ابكى وصعبان عليا الاسلوب الجديد
البيعاملنى بيه حسن؟
وفضلت طول الليل مش قادره انام ولا قادره اوقف دموعى زعل منه
وعليه.
ولما جه الصبح لبست ونزلت عشان اروح معاهم بس عمى لف ايده
على كتفى
وقال:هدى يا حبيبتى انا عارف انتى متعلقه بحسن ازاى وبتحبيه؛
