قضية شرف ج2
بقلم فاطمة عيد
عمر بابتسامه ثقه : تو تو دا وقتى .. هستناكى تحت متتأخريش
فرحه : مش هنزل على فكره
عمر : عند العربيه اوك
( يسيبها وينزل وهى تضحك .. وشويه وتستأذن وتخرج .. كارم يخرج وراها وينزل ويوقفها على باب المستشفى )
كارم : انسه فرحه
فرحه باستغراب : نعم !
كارم باحراج : هو حضرتك مشيتى ليه ؟
( فرحه تستغرب اكتر وكانت لسه هترد عليه يقاطعها مجيه عمر ووقوفه جنبها )
عمر : خير ؟
كارم : ايه !
عمر : انت اللى ايه ؟؟
كارم باستغراب : انا جيت جنبك ؟
( عمر يمسك ايد فرحه ويبصله )
عمر : لا جيت جنب اللى يخصنى
( فرحه تتصدم من موقفه وتحاول تسحب ايدها منه بهدوء لكن عمر يفضل ضاغط عليها جامد .. يتحرج كارم )
كارم بضيق : بعد اذنكوا
( يسيبهم ويطلع المستشفى تانى .. اول ما يمشي فرحه تشد ايدها منه بعصبيه )
فرحه بنرفزه : انت اتجننت !!! .. ما تبطل اللى بتهببه دا بقي .. دا صاحب اخويا .. انت مدرك اللى عملته ؟؟
عمر ببرود : هو بيتطاول وكان لازم حد يوقفه عند حده
فرحه : هو فين دا اللى بيتطاول ؟ .. مفيش حد بيتطاول غيرك اصلا .. ياريت تقف انت الاول عند حدك وبعدين تؤمر الناس
عمر : مش وقته الكلام دا .. اركبى يلا
فرحه : لا مش خارجه خلاص .. قفلت
عمر : فرحه اركبى وبطلى عشان الناس بتبص علينا
فرحه بعناد : مش راكبه قولت
عمر : عاوزك فى موضوع مهم بجد والله .. اسف اوك .. يلا انجزى
( فرحه تبصله بشك وهو يفهمها )
عمر بضحك : مش بسرح بيكى تمام .. والله موضوع بجد
فرحه بضيق : لما نشوف
( تتحرك قدامه وتركب العربيه وهو يبتسم بانتصار ويركب جنبها ويتحركوا بالعربيه .. وكل دا كان كارم متابعهم من شباك اوضه عبدالله يتنهد ويدخل .. عند رحمه تستأذن وتنزل الكافتريا عشان اتخنقت من الزحمه .. تلاقى كريم قاعد يشاورلها تقرب عليه )
رحمه بابتسامه : صاحبك استندل برضو
كريم يضحك : شوفتى .. دايما واطى
رحمه : امممم
( تقعد معاه )
كريم : تشربى حاجه ؟
رحمه : قهوه
( كريم كان لسه هيقوم بس تيجى فى باله فكره )
كريم : مش عبدالله فاق ؟
رحمه : اه الحمدلله
كريم : خروجتى فين ؟
رحمه باستغراب : مش فاهمه ؟!
كريم : مش اتفقنا نأجل الخروجه لما يقوم بالسلامه
رحمه بضحك : انت كنت بتتكلم جد مش عزومه مركبيه يعنى
كريم : جد الجد كمان .. يلا !
( رحمه تتردد للحظه وتبصله )
كريم : رجعنا تانى بقي .. يابنتى فكى شويه
