قضية شرف ج2

ادم ببرود : اعتقد كده اثبتلك من حقى ولا لا .. ابقي راجعى نفسك بعد كده قبل ما تحاولى تغلطى معايا

( يسيبها وهيمشي وبعدين يبتسم ويرجعلها تانى وكأنه عاوز يأدبها ويوجعها زى ما وجعته )

ادم بابتسامه بارده : على فكره كنتى ممتعه اوى .. ليه حق حازم ميسيبكيش بعد دا كله

( تغمض عينها بوجع وتتنهد .. وهو يسيبها ويخرج .. ادم خرج والنار قايده جواه من اللى عمله فيها .. مع كل خطوه بيخطيها بعيد عنها بيحس كأنه عاوز يرجعها وياخدها فى حضنه ويعتذرلها ويطمنها انه معاها وجمبها .. لكن للاسف كبريائه منعه .. ينزل يطمن على عبدالله وينقله لاوضه عاديه .. ليلى فضلت كتير فى الحمام واخيرا قررت تنزل .. تقف قدام المرايا وتغسل وشها وتبص لملامحها اللى بقت مطفيه .. تتنهد بضيق وتطلع الروج بتاعها وتحطه وتتقله اوى عشان تدراى جرح شفايفها .. تفرد شعرها وتعدله وتحاول تهدى نفسها وبعدين تنزل .. تلاقيهم كلهم مش موجودين .. تسأل ممرضه من اللى معديين )

ليلى : لو سمحتى هو فين المريض اللى كان فى العنايه ؟

الممرضه : اه سياده المقدم .. اتنقل لاوضه عاديه

ليلى بتذكر : اوضه 305 ؟!

الممرضه : ايوه

ليلى : تمام شكرا

( تسيبها وتطلع وتلاقى الباب مفتوح .. تدخل وكان الكل موجود .. حتى صحاب عبدالله كانوا وصلوا كلهم .. تدخل وتقعد جنب مامتها بهدوء واتمنت لو كانوا لوحدهم وتترمى فى حضنها وتعيط .. تتنهد بتعب وتقعد تتابع كل الموجودين )

سليم بضحك : ايه ياعم .. هو دا اللى يلا يا سليم متخافش انا هحمى ضهرك

كارم يضحك : لا وقلبه جمد اوى ويلا هنهجم بقوه قليله مش مهم

سليم يقلد صوته : الظابط اللى بجد ميخافش على حياته

( كلهم يضحكوا جامد عليهم وعبدالله بيبتسم بالعافيه )

عمر : ايه يا عم عبدالله .. نخيت كده من حته عمليه .. وعلى طول فارد درعاتك علينا

يوسف بضحك : طب ساكت من اول مهمه

ميار بزعيق مصطنع : ما خلاص يا بابا انت وهو ملكوش دعوه باخويا

فرحه بهزار : هو عشان تعبان هتتكاتروا عليه ولا ايه .. لا دااحنا نقطعكوا والمصحف

( يضحكوا كلهم .. عمر كان واقف جنب فرحه بالظبط .. يبص حواليه يلاقى كله مركز مع عبدالله .. يوطى على ودنها )

عمر بهمس وضحك : عاوز اتقطع

فرحه تبتسم : والله شكلى هقطعك بجد

عمر يغمزلها : طب ما تيلا

فرحه : اتلم ياخويا انت كمان مش وقتك